ZuZuny ZuZun
(20/09/2014)

Η οικογένεια αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα διαμόρφωσης του χαρακτήρα ενός παιδιού… βάζει τις βάσεις και τα θεμέλια για το τι άνθρωπος θα βγει στην κοινωνία. Τι γίνεται όμως όταν έρθει εκείνη η κρίσιμη στιγμή όπου το παιδί σου πρέπει να γραφτεί στο σχολείο? Τα κτυπήματα απανωτά… κάγκελα με συρματοπλέγματα για τους μη έχοντας εργασία, η προσευχή καθημερινά εμβαθύνει τη μύηση για τις φάρμες των κυβερνήσεων, τα βιβλία ένα κι ένα διαλεγμένα με λέξεις προσεγμένες, οι δάσκαλοι επαγγελματίες οδηγοί, υποχείρια του μεγάλου αδερφού… τα κτυπήματα απανωτά, ο ρυθμός τους αυξάνεται καθώς οι μέρες διαγράφονται με κόκκινο μελάνι στο φτηνό ημερολόγιο του τοίχου.
Τα σχολεία πρέπει να είναι ανεξάρτητα, αμερόληπτα και ηθικοί αυτουργοί στην καλλιέργεια κριτικής σκέψης στα ακατέργαστα και αθώα μυαλουδάκια που παραδίδονται στα χέρια τους με το πρώτο φως της μέρας. Γιατί δηλαδή, το παιδί ενός άθεου και το παιδί μιας άλλης θρησκείας να υποχρεώνεται στην λατρεία και τυφλή πίστη στο χριστιανισμό? Γιατί στο μάθημα των θρησκευτικών να μην γίνεται αναφορά και σε άλλες θρησκείες? Γιατί στο μάθημα της Ιστορίας τα διδακτικά βιβλία αλλάζουν ανά Κυβερνήσεις και οι παρουσιάσεις έχουν κρυφό σκοπό την καλλιέργεια εθνικιστικών συνειδήσεων? Γιατί τα παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες μάθησης ρίχνονται στα τελευταία θρανία ή σε άλλες αίθουσες – αποθήκες? Γιατί…? Γιατί άραγε? Είμαι σίγουρη ότι αν βάλετε έστω για λίγο το μυαλουδάκι σας σε λειτουργία και απενεργοποιήσετε τον αυτόματο πιλότο θα βρείτε απαντήσεις στα ερωτήματα.
Οι απαντήσεις είναι μπροστά μας! Το θέμα είναι τι θα κάνουμε για αυτή την κατάσταση… θα παλέψουμε να γυρίσουμε τον τροχό, θα πάμε ενάντια στο ρεύμα, κόντρα στο κατεστημένο ή απλά θα κρύψουμε να περάσουμε?

Categories: